به گزارش پرنیان گیل، در این اواخر هر وقت حرف از حقوق زنان در ایران به میان می آید به خصوص در حیطه ورزش نقطه زومی بر سر نرفتن زنان ایرانی به ورزشگاه وجود دارد که کسی نیست از خود بپرسد که چرا اصلا و از کجا این تنها نقطه کور زندگی زن ایرانی مورد بحث قرار می گیرد.

البته فضای مجازی و واقعی نیز در این داد و بیداد کردن ها سر اینکه چرا زنان را راه نمی دهید بی تاثیر نیست ولی دو دوتا چهارتایی که ما آموختیم این را می گوید که اگر بانوان آنقدر احساس یاس و ناامیدی در زندگیشان با نرفتن به ورزشگاه ها بوجود آمده که این موضوع و پذیرشش برایشان غیرقابل تحمل است باید در این حیطه تاملی کرد .

تامل باید کرد که چرا بانوانی که برسر و جان میزنند که چرا ما را راه نمی دهند، خود چقدر از ورزش بانوان حمایت کردند.

چرا ورزشگاه هایی که بانوان در حال مسابقه هستند خالی است و چرا سلیقه ای در حمایت از بانوان ورزشکار عمل می شود.

و جالبتر اینکه برخی مطالبی را منتشر می کنند که خود جای بسی سوال است و آن اینکه اعلام می کنند : از افتخاراتِ جهانیِ کشور ما:
۱- کسب مقام اول در انجام عمل‌های زیبایی
۲- رتبه سوم خانواده در رشد مصرف لوازم آرایشی
۳- تنها کشورِ بازدارنده ورود زنانِ خودش به ورزشگاه ها

وبدون اشاره به فزونی دو مورد اول تاکید فراوان بر مورد سوم وجود دارد که این خود جای سوال دارد که چرا در نمونه هایی بانوان مسئول در کشور که داعیه ی ورود زنان به ورزشگاه را دارند هیچ رغبتی حتی با دعوت رسمی به دیدن بازی ورزشکاران بانو نداشتند و حضور پیدا نکردند.

به عنوان مثال میتوان به ۱۴ شهریورماه امسال اشاره کرد، روزی که جشنواره ملی فوتبال دختران زیر ۱۴ سال در مشهد آغاز شد، دو عضو خانم شورای شهر مشهد یعنی شهناز رمارم و بتول گندمی دعوت شده بودند، اما خبری از حضورشان در جمع دختران فوتبالیست کشور نبود!!!

این غیبت را در کنار اشتیاق به حضور در دیدار فوتبال مردان که قرار دهیم، تناقضی معنادار پدیدار می‌شود، تناقضی که شاید به چشم برخی دوستان نیاید اما چه بخواهیم و چه نخواهیم، غیبت در اجتماع سراسری دختران فوتبالیست کشور چیزی جز بی‌اعتنایی این دو عضو شورا به این رویداد را ثابت نمی‌کند.

مدعیانی که امروز تمام هم و غم خود را مسئله ورود زنان به ورزشگاه ها قرار داده اند، عکس یک خود را به این موضوع اختصاص داده و سخنی در خصوص تحریم ها و اوضاع بد اقتصاد کشور به زبان نمی آورند روزگاری می گفتند که موضوع ورود زنان به ورزشگاه ها مسئله ای فرعی است و باید به مسائل اصلی کشور توجه کرد!

سیاسی کاری و دستان سیاستمداران پشت پرده عامل این مسائل است و متن زیر بخشی از یادداشت روزنامه “اعتماد” و حامی دولت فعلی در ٧ اردیبهشت ٨۵ و پس از دستور رئیس جمهور سابق مبنی بر ورود زنان به ورزشگاه ها می باشد!

روزنامه اعتماد نوشت: “راستی در این شرایط خاص که در سطح جهان امریکا به عنوان دشمن نظام اسلامی بشدت مشغول یارکشی است و در این راه یکی از بی سابقه ترین فعالیت های دیپلماتیک را از خود بروز می دهد افکار عمومی جهان نسبت به ما ایرانیان چگونه قضاوتی خواهد داشت که موضوع تماشاچی بودن یا نبودن خانم ها در ورزشگاه را به یک مساله داغ و اصلی تبدیل کرده بحث و جدل پیرامون آن را بالا برده ایم.”

زنان ما امروز در دام بوی گنداب سیاسی کاری این احزاب گیر کرده اند و به اشتباه مسیری را که آنان با اهداف دیگری در پیش گرفته اند دامن می زنند.

  • بهتر نیست به جای اینکه داد داشته باشیم چرا ما زنان را در استادیوم همراه مردان راه نمی دهید فریاد سر دهیم که چرا ورزش بانوان مغفول مانده و بانوان ایرانی در حمایت از بانوان ورزشکار به میدان بیایند و ورزشگاه ها را پرکنند ، دور نیست روزگاری که با حمایت بانوان کشور ، بانوان ورزشکار ایرانی قله های ترقی را بیش از پیش طی کنند و این امر است که سبب غرور ملی می شود و نه اهانت به خود و اینکه ملتمسانه به دنبال مطالبه ای باشید که عده ای فریاد احقاقش را در زمان انتخابات شعار دادند.

photo_۲۰۱۷-۱۰-۰۸_۲۳-۵۲-۲۰

انتهای پیام/