سیده سائین دانشور به عنوان مربی کاراته و یک بانوی موفق در عرصه ورزش و زندگی و به مناسبت روز ورزش و تربیت بدنی در گفت‌وگو با خبرنگار پرنیان گیل اظهار کرد: من از ۱۲ سالگی کاراته را آغاز کردم و از نظر من درس و ورزش منافاتی باهم ندارند. البته در یک مقطعی باید تصمیم گرفت که کدام یک در اولویت است و بیشتر باید وقت و انرژی صرف کرد تا به نتیجه مورد نظر رسید.

پرنیان ورزش

وی با اشاره به اینکه کارشناس ارشد محیط زیست و شاغل در اداره کل حفاظت محیط زیست استان گیلان است درخصوص اینکه چه چیز یا کسی او را در پیمودن این مسیر تشویق کرد، گفت: جدی ترین مشوق من مادرم بودند و هستند، چون بارها به دلیل تحصیل در شهرهای دیگر و مشکلاتی که در مسیر راه قرار داشت مجبور شدم مدتی از ورزش حرفه ای فاصله بگیرم که اگر تلاش های مادرم نبود هرگز انگیزه برای شروع دوباره پیدا نمی کردم.

بانوی کاتاکار گیلانی با اشاره به مقام هایی که در این رشته ورزشی داشته، عنوان کرد: مقام های استانی و کشوری داشتم که  آخرین بار  در سال ۹۰ مقام سوم کشوری کسب کردم و بعد از تاریخ مذکور به دلیل مشغله کاری و تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد (خارج از استان) ، متاسفانه قادر به انجام تمرینات حرفه ای نبودم و از مسابقات فاصله گرفتم.

دانشور بادرخصوص موفقیت های شاگردانش و کسب مدال، گفت: شاگردانم در تمام مسابقات استانی موفق به کسب مقام های اول تا سومی شده اند و در مسابقات کشوری هم موفق بودند.

وی به مدت زمانی که صرف یادگیری کاراته کرده است اشاره کرد و افزود: در دوره نوجوانی و جوانی خیلی وقت وانرژی صرف ورزش میکردم و علاوه بر تمرین در باشگاه در منزل یا هرجای دیگر که فضای مناسبی وجود داشت به تمرین می پرداختم. اما از آنجایی که برای من ادامه تحصیل ودر نهایت یافتن شغل مناسب اولویت داشت از یک مقطعی به بعد ترجیحا به مربی گری بسنده کردم.

بانوی کاتاکار گیلانی با تشویق  دختران و بانوان برای ورود به عرصه ورزش تصریح کرد: ورزش مستمر و هدفمند نه تنها باعث موفقیت در عرصه ورزشی می شود بلکه پایه و اساس تمام موفقیت ها در مسیر زندگی خواهدبود و دختران و بانوان ما هم از این موضوع مستثنی نیستند و در خیلی از مسابقات حتی از آقایان هم موفق تر ظاهر شده اند.

دانشور درخصوص اینکه برای انتخاب این رشته علتی داشته یا اینکه بصورت اتفاقی بوده است نیز گفت: در کودکی خجالتی و استرسی بودم. شروع ورزش رزمی پیشنهاد مادرم بود. موفقیت و اعتماد به نفس امروزم را در درجه اول مدیون درایت، مدیریت و حمایت های مادرم و سپس ورزش انسان ساز کاراته میدانم.

وی در پاسخ به اینکه چقدر ورزش بانوان مورد حمایت قرار می گیرد عنوان کرد: ما فقط در ورزش هایی مثل فوتبال و چند سال اخیر در والیبال سالن های مملو از جمعیت میبینیم. آیا در تمام رشته ها نقش حمایتی دیده میشود؟ برای اینکه شان حمایتی بانوان حفظ بشود باید در درجه اول ساز و کارمناسب از جمله جایگاه مناسب برای تماشاچیان در نظر گرفته شود. در مسابقات کاراته بارها مشاهده کردم فضای برگزاری مسابقه پاسخگوی حضور حتی خانواده های بازیکنان هم نبوده تا چه برسد افرادی از سایر رشته های ورزشی و یا حتی غیرورزشی. به نظر بنده همانطور که در دانشگاهها و ادارات ، مراکز علمی_پژوهشی و سایر موارد مشابه بانوان دوشادوش مردان در حال تحصیل و کسب علم میباشند در عرصه ورزشی هم میتوانند مانند تمام عرصه ها با در نظر گرفتن‌ شان بانوی ایرانی در ورزشگاهها هم حضور یابند. برای تحقق این امر مسئولین مربوطه باید با طرح و برنامه صحیح و قابل اجرا وارد عمل شوند.

انتهای پیام/